Poetry | Mohsen Naddaf Blog


	لیست : قلم و کاغذ مرغک من با من بمان ای نزدیک ترین جاده به آبادی ما اتاق تنهایی ما عاشقان وقت وصال است انگشتانم را می رقصانم دوستت دارم بی آنکه چرایی برایش داشته باشم به سلامی و علیکی و به دست دادن ها روز گاری بود که رود هامان پر آب بود زمین هامان سر سبز خانه مان دور تر از چهچهه بل بل هاست آخر این پیک نگون بخت به من مژده نداد گفتم آسمان و زمینم از آن تو گفتم غم افزون شده ام را تو بیفزا خدایا خداوندا دلم در گیره یک رویاست روزگاریست خبری میرسد

مرغک کوچک خوش ذوق بخوان کنج این غمکَدهِ بشکاف و بخوان غم این روز به صد گریه ی معشوق جفا ها دارد آتش عشق، برون کرده وبی باک بخوان آتش عشق، چنان در تب و تاب است،چه سود؟ قفس خود شکن و با همه تردید بخوان مرغک کوچک من ، عاشق آن طاووس است تو پر و بال ببین و پی معشوق بخوان هرکه از جامهِ خویش، فزون تر خواهد از سر آتش عشقت، بسوزی و بخوان اوج آن قله ، پروبال عقابی خواهد درحریم خود، از عشق بخوان!
Send: 88/07/29 10:20 AM	شاعر : محسن نداف