دل من کوچک است

آن را به هر کس نمی دهیم

که ببرد و هر وقت خوشش نیامد آن را در سطل مکانیزه سر کوچه شان بی اندازد

دلمان را به هر کس ندهیم

که تا دلش ضعف رفت به سیخ بکشد و جگرکی راه بی اندازد

دلمان را می خواهیم چون دریا بزرگ کنیم

پس به هر کس ندهیم که فکر کند استخر حیاط خانه شان است و در آن شلنگ تخته بی اندازد

دلمان اتاق تنهایی ماست

ترمینال عشاق از خانه گریخته نیست ؛

دلمان را به هر کس ندهیم که راز ها دارد ،

زمستان دلمان تنها به اندازه 2 ماهی قرمز شب عید جای دارد و تابستان دلمان اقیانوسیس که پایانی ندارد ،

کنج آن انبار کوچکیست که خاطراتمان را نگاه داشته ایم ،

در حیاطش آرامگاه عزیزی ؛

دیوار دل ما رو به کوچه شما سنگ است و پشت آن دیوار سنگی دنیای شیشه ای من است

حتی سقفش را هم شیشه زده ام

آخر آسمان شب را خیلی دوست دارم ،

آن سوی حیاط موج های دریاست که به ساحل می کوبد

و در آن سوی دیگرش ، درست سمت راست آن ، باغچه کوچکی دارم

گه گداری آب یاری می کنم ، بیل می زنیم ، گاهی نیز سرخوش از درختان بالا می رویم و روی درخت میوه نشسته می خوریم .

هــــــــــی دلمان راز ها دارد که مجال گفتنش آن نیست

فقط بدان که دلمان را به هر کس ندهیم